پای یک سرو بلند

زیر سقف سبزین

پای یک جوی خوش آهنگ روان

یک نفر بنشسته

گرچه آرام نشسته اما

در دلش توفان است

    توفنده و غرنده و غمناک...

می درد بغض دلش را خونین

اشکش آورد به چشم

گویدش باز آرام:

"-خواب در چشم ترم می شکند..."

و صدای زمزمه ، صدای باران

     در وجودش ابدیت آرد:

- که چرا من؟... ز چه بودم کارم؟

و صدای سکوتی سنگین

           باز بر بغض دلش مرهمی از خون آرد

و نوای باد....

.... با غرش نرمین خودش می خواند :

- سرنوشت تو بباد این غم دیرین زین پس!

بغض دل می شکند

         و صدای قطرات باران زمزمه می خواند :

"- کاش می شد سرنوشت از سر نوشت...."

       (تنها) ۹/۳/۸۶

بسوزد دل بی تاب و جگر سوخته ام           در میان قدح خزن و دل سوخته ام

آخر این چیست که این بازی ایام به من      تلخ داد این دل گم گشته ی دور از یارم

گویدم دل که بر آن ماه رخ ماه صفت          رو کن و عشق بگو تا نشوی گریانم

لیکن افسوس که دستم نرسد                  بر رخ ماه صفت آن مه دور از حالم

(تنها)۸/۳/۸۶