الله
پروانه صحرا
کیستش این خاموش تک درخته مرده ؟
بی جان تنش به بیابان تنهایی خفته ؟
چه گوید تنها درش خلوت ؟
چیست این سرد آتش درش رخوت ؟
صدای سکوت و ماتمش پر،
به صحرا هرجاست ...
نغمه خاموش.
گوش و چشم صحرا ناشناس است،
کر و خاموش.
چه کس گوید،
ندارد جانی ... سختِ صحرا درخت ؟
جان صحرا به دل دارد ...
سرما شب های این غم دریا درخت.
چیست این آبی همه نور بر سرش ؟
که تنها سیه جامه شان ماندست برش !
روز به آتش می زند جان خویش ...
سرود دل دادگی.
شب به یخ می زند،
همه آن مانده حرف سادگی.
همیشه صحرایش روزگار،
نیارد دگر بی وفای برگ او ...
می شود چه افگار تن سخت او،
با هر دمی ... به هر آرزو.
می شود دید،
آن سایه داریش روزگار.
می زند پر چین صورتش ...
این غم نامه مهر اعتبار.
نیستش آن،
پر نشاط برگ سبز در برش.
بهار هم شود یک روز ...
باشد باز کویرش !
تک درخت صحراست را آیین پروانه،
خاموشیستش ته و ...
دل و ...
جان،
آماده .....
پایان
رامین خاکزاد ..... خاموش 
12:24 ب.ظ 20/1/1386
در راستای آشنا شدن هر چه بیشتر عزیزان با آثار هیئت تحریریه ی این باشگاه هر از چند گاهی نوشته های این دوستان به نمایش در می اید.
در صورت تمایل به عضویت این انجمن حداقل یه اثر (داستان-شعر-نقد و ...) به آدرس پست الکترونیکی بلاگ پست کرده تا همزمان با نمایش آن در بلاگ شما نیز عضو انجمن شده و در صورت تاًیید جزء نویسندگان بلاگ شوید.
سردبیر : رامین خاکزاد
