پسرک عاشق بود..گویا...

اما دخترک ایمان نداشت...از چشمانش خوانده بود,رنگ عاشقی نداشتند...صدایش نیز.

دو دل بود;عشق را ساده نمی توان گذر کرد...شاید بتوان گفت,دوست داشتن اما عشق...نه...

پسرک غمگین بود,اما که مبادا دخترک را برنجاند حرف را تکرار نکرد,تنها گاهی قاصدک ها می فرستاد بر دیوار باغ,تا که شاید خبری از حال دخترک بیاورد.

دخترک آزاد بود,بود!

                     اما حال...

                              دلش که نه,فکرش درگیر بود.

دو دلی...او را دوست داشت,اما,می ترسید.

پسرک عاشق بود,عاشق سایه ی آبی او...

                                                     نه خنده های شیرینش یا که چشمان رنگینش...

روز ها می گذشتند و هنوز دلش هوای بالا رفتن نردبان را داشت,دخترک نه هنوز,نیافت کسی را که در دوردست ها,واسطه ای باشد برای دیدار لبخند خداوند...اما...                                                        پسرک گمان می کرد که شاید دخترک باشد,او!

دخترک بازگشت و از نو,قاصدک ها را به ابرها می فرستادند...                                                        چند روزی گذشت و کارها تکرار گشت...                                                                                      اما پسرک گفت:من گمان می کنم یافته ام;پس دیگر لازم نیست,قاصدک بازی من!

دخترک قاصدکش را بر روی سینه گذارد,"اما من هنوز نیافته ام..." و دوید سویی و با اشک دل پروازش داد.

در دلش فکری کرد-که عاشق و معشوق هم را می یابند,این چه عشقی است که تنها یک عاشق دارد ومعشوق-عاشق نیست؟!-

پسرک هر روز ِ روزگار هرچه که داشت,از لبخندی مهربان تا نیمه ی باغ را به دخترک تقدیم می کرد,اما او همچنان می دانست که او عاشق نیست...

تا به امروز که در میان دو باغ,باغی ساخته اند از قاصدک,و در میان رزها و قاصدک هایشان مهربانند با هم,دوست دارند هم را,اما عاشق نیستند...!

قاصدک ...حرف آخر: